Уйлж байхдаа тэр хамгаас илүү үзэсгэлэнтэй
Урсах нулимс нь хүртэл өөрийнх нь нэг хэсэг гэлтэй
Хэчнээн хүйтэн ч гэлээ инээмсэглэл нь дэндүү сэтгэл татам
Хэн ч байлаа гэсэн дүрийг нь харвал өөрийгөө мөнхөд алдана
Уйтгарт дарлуулсан нүднийх нь харц түлхэхийн зэрэгцээ намайг татна
Удах тусам хөөрхий зүрх минь шантрахын хажуугаар эргэлтгүй дурлана
Алаг хөөрхөн нүднээс нь харуусал биш баярыг л харахыг хүсэвч
Аажим аажмаар харин би өөрөө инээмсэглэдгүй нэгэн болж хувирна
No comments:
Post a Comment