Viva la vida!

Гашуун дарстай нөхөрлөсөн хаан ялалтын амтыг найзаасаа асууна
Гартаа барьсан таягаа хараад хананд өлгөөтэй сэлмээ нэг санана
Цагааран бууралтаж дууссан сахал нь уртаас урт түүхийг өгүүлнэ
Цаг харах бүртээ гуниглах царай нь аль хэдийнэ залхсныг батална

Харийн дайсан хэн ч байсан айдас хуруулдаг байсан хоёр нүд нь
Ханан дээрх толь руу харахаас хамгийн ихээр халширдаг болжээ
Ган төмөр хуягаар зэвсэглээд түмэн бээрийг туулсан бие нь
Гадаа нэг гишгээд буцаад ороход алжаадаг болжээ

Эрэлхэг зоригоор хааны титмэнд хүрэхдээ тэр ингэнэ гэж санаагүй
Энэ биеийг нь цаг хугацаа гэгч ийм өрөвдөлтэй болгоно гэж бодсонгүй
Урсан өнгөрөх хором бүр алдарт түүхээс нь бага багаар хумсална
Удаан амьдрах тусмаа ялалтын эзэн биш ярианы бай болон хувирна

Дайны талбарт хорогдоогүй аминдаа хаан бухимдан уурлана
Дахин тулалдаж чадахгүй болсон өөрийн биеэ зандран гомдоллоно
Илдээ тулж насыг барсан бол түүний алдар илүү яруу байх байж
Идээнд баригдсан амаар амьсгалснаас хэд дахин үнэтэй байх байж

Shall we?

Энэ өглөө хоёулаа аадарт тэнгэрээр хамтдаа зугаалъя
Эрхсийг амрах зуур үүлнээс үүл рүү дүүлэн нисье
Төгсгөлгүй эрх чөлөөний хязгаараас гадна нэг гишгэе
Төгс гоо сайхныг мянган бороон дуслаас хайя

Өдрийг харин хоёулаа солонготой хөөцөлдөн өнгөрөөе
Өнгө өнгөөр нь гулгаад тэнгисийн нөгөө эрэгт хүрье
Дээрээс шарах алтан нарны цацраг бүрийг хамтдаа тоолъё
Дэргэдээс үлээх салхины урсгал болгоныг даган бүжье

Үзэсгэлэнт энэ орой хоёулаа хамгийн өндөр оргилд гаръя
Өнө мөнхийн гэрэл гэгээ нар жаргахыг ажин сууя
Цэцгийн анхилуун үнэрийг хөөж хамгийн гүн агуйд зочлоё
Цэвэр ариуны туйл болсон бурханы уснаас хамтдаа ундаалъя

Одод мишээсэн энэ шөнөтэй гурвуулаа цугтаа ярилцаж хоноё
Одоо цагийг хөлдөөж байгаад ертөнц рүү нэг сайн ширтэе
Огторгуйн цаадах амьдрал өөд хамтдаа дүрвэн одъё
Олныг бодохоо үүрд орхиод далавчаа дэлгэн дээш тэмүүлье

Ирээдүйн гэргий чамдаа (Challenge accepted!)

Ирээдүйн гэргий  чамайгаа юу хийж байгааг би яг одоо мэдэж байна
Ингэж бичсэнийг минь уншаад өөрийгөө гэдгийг мэдэх ч үгүй суугаа.
Тийм ч байж болох юм гэж энэхэн мөчид чи минь гайхаж магадгүй
Тэнэг юм бодлоо гээд инээмсэглэж байгаагаа харин сүүлд хэлээрэй

Чинийхээ хаана явааг одоо би хэлж мэдэхгүй ч
Чин сэтгэлийнхээ угаас чамайгаа олно гэж чангаар амлая
Хэдийд учрахыг харамсалтай нь би тааж чадашгүй нь
Хэлсэн үгэндээ гэвч хуримын бөгжтэй хүрэхээ дуулгая

Өнөөдөр уншсан чинь нөгөөдөр гэхэд мартагдаж болзошгүй
Өнгөрсөнд чинь энэ захидал уусавч бидний тавилан өөрчлөгдөхгүй
Иймийн тул хормын төдий ч гэсэн санаа бүү зовоорой, хонгор минь
Ирээдүйд хөтлөх замууд маань нийлнэ гэдэгт бат итгээрэй

Чи минь харин ирээдүйнхээ эр нөхрийг юу хийж байгааг төсөөлж байна уу?
Чиний үүнийг яг одоо уншиж байгааг гадарлах ч үгүй алхаж яваа.
Сайн нөхөр чинь харин ганц л зүйлийг баттай мэдэрч байгаа,
Сахиусан тэнгэр чамайгаа үүрд хайрлана гэдгээ мэдэж байгаа.

Тог тог

Чиний доторх цоожны нүхээр би өчигдөр шагайсан
Чин үнэн төрхийг чинь зурвасхан ганц харж амжсан
Ганцаардалд дассан зүрх чинь тайван гэгч нь шимширч байсан
Гав гинжинд орсон тэмүүлэл чинь нүүрээ буруулан цааш харсан

Нааш хийсэх мөрөөдөл чинь инээмсэглэсээр ойрхон ирсэн ч
Нарыг үзсэн манан мэт тэр дороо гэнэт замхарсан
Цаг хугацааг ухраахаар харуусал чинь "гуйя" гэж чангаар гэж шивнэсэн
Цаана нь харин итгэл чинь ичимхий хүүхэд шиг нуугдан цухалзсан

Хаалганыхаа цаадахыг чи өөрийн нүдээр хардаг болоосой
Хамгийн бодитыг хуурмаг дундаас хайсаар байгаад олоосой
Түлхүүр чинь байдаг бол би чамд тус болохсон
Түрхэн зуур ч гэсэн хаалгыг чинь нээгээд нэг оролдохсон

Инээгээрэй

Уйлж байхдаа тэр хамгаас илүү үзэсгэлэнтэй
Урсах нулимс нь хүртэл өөрийнх нь нэг хэсэг гэлтэй
Хэчнээн хүйтэн ч гэлээ инээмсэглэл нь дэндүү сэтгэл татам
Хэн ч байлаа гэсэн дүрийг нь харвал өөрийгөө мөнхөд алдана

Уйтгарт дарлуулсан нүднийх нь харц түлхэхийн зэрэгцээ намайг татна
Удах тусам хөөрхий зүрх минь шантрахын хажуугаар эргэлтгүй дурлана
Алаг хөөрхөн нүднээс нь харуусал биш баярыг л харахыг хүсэвч
Аажим аажмаар харин би өөрөө инээмсэглэдгүй нэгэн болж хувирна

Дэнгийн эрвээхэйнүүд

Алсад бүүдийн анивчих гэрэл рүү эрвээхэй бүр ухаангүй дайрна
Аминаасаа давсан шуналдаа автан ядрахыг мартан далавчаа дэвнэ
Харанхуйг гэрэлтүүлэх дэнлүү харин шуналтан бүрийг анхаарлтай ажна
Хамаг хүчээ гаргахад нь талархавч сохор тэмүүллийг нь нууцхан зэмлэнэ

Дэнлүүнд наалдаж үхэх эрвээхэй зоригтой боловч мунхаг байв
Дэнлүүг тойрон эргэлдэх нэг нь сэцэн гэвч итгэлгүй байв
Гэрлээр холуур нисэх нь харин зорилгогүй дээрээ хүсэлгүй байв
Гэрлийг үүрд умартсан нэг нь амьд мөртлөө үхсэн байв

Жаргалыг бэлэглэж, зовлонг авчирдаг галт дэнлүүнд ердөөс буруу байхгүй
Жаргахын төлөө зовсоор үхдэг эрвээхэйнд л ганцхан бүх учир бий
Харуй гудамжийг гэрэлтүүлэх дэнлүү хаа нэгтээ заавал байгаа
Халуун хүйтний заагаар нисэх мэргэн эрвээхэй олдож л таараа

Толгойгүй морьтон

Салхитай уралдан давхих морины эзэн толгойгүй
Сарны гэрэлд гялбах сэлэмнийх нь ир өршөөлгүй
Нүгэлтэн бүрийг гэсгээх харанхуйн морьтон энд иржээ
Нүргэлсэн төвөргөөнийх нь дуугаар гэмтэн бүр цочин сэржээ

Ган төмөр илдээ эргүүлэн эрлэгийн цэрэг давхиж байна
Галаар турхирах хүлгээ давирсаар зогсохгүй мэт хурдалж байна
Бурууг үйлдэгч бүхнийг тэр олзоо шүүрэх бүргэд мэт ангуучилна
Буцааж болохгүй гэмт хэргийг нь хар толгойгоор нь ганцхан яллана

Гэмгүйг унтаж байхад гэмтэйн хар дарсан зүүд биеллээ олов
Гэнэнг нойрсох зуур хорон санаатан бүхэн хүзүүнээсээ хагацав
Хамгийн дээд шүүхийн зарлигийг толгойгүй морьтон биелүүлж дууслаа
Харгис боловч шударга илдээ арчилгүй цааш хуйнд нь хийлээ

Нөгөө ертөнцийн хүлэг баатрын явах цаг нэгэнт болжээ
Нүгэлтэн бүрээс булаасан гаслант сүнснүүдтэйгээ хамт буцжээ
Салхитай уралдан давхих морины эзэн толгойгүй
Сарны гэрэлд гялбах сэлэмнийх нь ир өршөөлгүй

Үл үзэгдэгч

Нарыг хаасан өндөр давалгаа чулуун цайзыг чиглэн ирлээ
Нарлаг өдөр харанхуйд хувирч, үүлгүй тэнгэрээс бороо асгарлаа
Хөл хөл дээрээ гишгэлэн гүйлдэх хүмүүс зөвхөн бурханыг л дуудна
Хөгшин сүмийн хонхон дуу аврал биш тайвшралыг л бэлэглэнэ

Үерийн хүйтэн ус өөр юуг ч биш харин сүйрлийг л авчрав
Үхлээр далбаагаа хийсэн хөлөг хэнийг ч биш тэднийг л дайрав
Алтан аяганы амсар зуусан нь бүхнийг бүтээгч бурхандаа л ганцхан талархана
Амрагаа үүрд алдсан хэд нь хэний ч хараагүй диваажинд л тэднийгээ төсөөлнө

Улаан малгайт

Улаан малгайтын хашгирах чимээ ой модоор гэнэт цуурайтав
Улангассан чонын аймшигт архираан охины зүрхийг айдсаар дүүргэв
Хэн нэгний авралыг эрж хөөрхий охин эцэтлээ гүйлээ
Хоосон найдварыг дотроо тээж цөхөрсөн хоолойгоор тусламж эрлээ
Гэвч түүнийг сонсох анчин байхгүйг охин удалгүй ухаарав
Гэрэлт орчлонгийн харанхуй талд нь ирчихээд байгаагаа нэгэнт ойлгов
Дөхөж ирэх араатан олзоо энэ удаад даанч алдсангүй
Дөнгөж шинээрээ байсан малгайн өнгө нь харин тодров

The escapee

Melodies of darkness sharpen my mind
Those sirens keep me awake but blind
When the soul inside me comes out of its shell
Weary thoughts of mine vanishes into the eternal

Not "how", but "why" is the only question
Yet no single way to explain this perfection
This is what every soul longs for
The moment when you let go of the reality.

Чийдэн

Хонгилын үзүүр дэхь чийдэнг асаах товчлуурыг би хайна
Хоёр гараа эцтэл хүйтэн ханыг нь тэмтчин алхана
Энэ харанхуй хонгил хаана төгсөхийг хэн ч мэдэхгүй
Эцэст нь тулахын өмнө гэрэл асаасай л гэж би залбирна

Гэрлийн чийдэн тэнд ер нь байгаа ч юм уу?
Гэнэн сэтгэлээр би үүрдийн харанхуйд төөрсөн гэж үү?
Хэрэв тийм бол би урагшаа нэг ч алхахыг хүсэхгүй ээ
Хэсэгхэн хугацааг ч гэсэн дэмий цааш үрэхгүй ээ

Харин ганц алхаад л товчлуур байхад шантарчихвал харамсалтайяа!
Хамгийн ирмэгт нь оччихоод доош харалгүй буцчихвал бас яана!
Ингэж бодсоор би харанхуй ойгоос зүү хайсаар л байна
Итгэл найдвараар зэвсэглээд чийдэнгийн товчлуурыг мөрөөдсөөр явна

Толь

Халаасандаа гараа хийгээд буугаа тэр тэмтэрлээ
Хамаг хүчээ гаргаад гохон дээр нь хуруугаа аваачлаа
Бүхнийг эргэцүүлээд тэр хэсэг хугацаанд дуугүй зогсов
Бүрэлгэх гэж буй амиа дахин дахин цэгнэв

Удаан бодсоны эцэст тэр буугаа гаргаж ирлээ
Урагш нэг алхаад өөрийн бие рүүгээ ониллоо
Энэ цагаас хойш тэр өөрийгөө харахыг хүссэнгүй
Ээдрээт түүхээ арилгаад шинээр төрөхийг л эрмэлзэв

Өнгөрснөөс зугтаасан айдаст амьдралаа тэр орхихоор шийджээ
Өөрийгөө үүрд мартаж ондоо хүн болохоор шулууджээ
Уртаар нэг амьсгаа аваад хүйтэн бууны гохыг тэр дарлаа
Утаат дарины үнэр шинэ амьдралыг түүнд бэлэглэлээ

Тас хийсэн буун дуу орчин тойрныг сэрээх шиг болов
Тахиралдаж хуучирсан замаа тэр нэгмөсөн баллуурдав
Хагарсан толины хэлтэрхийнүүд шалан дээр шаагин ойчиход
Хамгаас үнэтэй амьдралаа тэр шинээр нэг мэдрэв

Түүнтэй танилцсан түүх

Хүчтэй бороон дуслаас өөр анир чимээгүй байсан харанхуй гудам хөлийн чимээнд сэрэв. Яаж энд ирсэн, яагаад урагш тэмүүлээд байгаа, хаашаа яваад байгаагаа мэдэхгүй тэрээр гүйх шахан гудмыг уруудан алхана. Ухамсараа хаа нэгтээ орхисон боловч тэр ганцхан зүйлийг л мэдэрч байсан нь айдас байв. Хэн нэгнээс зугтаасан, хэн нэгний авралыг эрсэн, хаа нэгтээ аюулгүй газрыг хайж яваа мэт түүнд санагдаж, түүндээ бас үнэмшнэ. Өөр нэгэн хүн гараад ирээсэй гэсэн бодол нь хоосон булан бүрийн тоогоор мөхөж, хаа нэгтээгээс гэрэл хайсан харц нь түнэр харанхуйд тэнэн алга болно. Удалгүй түүний бие эцэж, толгой нь эргэн, торонд орсон загас мэт итгэл найдвар нь шавхагдав. Нүднийх нь гал нэгэнт унтарч, омголтсон уруулаа чийглэх ч тэнхэлгүй болсон тэрээр эцсийн найдварыг үгүйлэн харанхуй тэнгэр өөд харахад бороон дуслаас өөр юуг ч олсонгүй. Шантралын туйлд хүрсэн тэр өвдөг дээрээ сөхрөн суухад хөлдүү мэт шавар хамгийн хүйтэн мэдрэмжийг төрүүлж, өөр ертөнцийн хаалга чихран нээгдэх дуу чихэнд нь сонсогдов. Заяа тавилантайгаа эвлэрсэн мэт нүдээ тэр зөөлхөн аниад толгойгоо бөхийлгөн үхлийн өмнөх амар амгаланг мэдэрсэн нь богинохон байсан ч удаан өрнөв. Гэтэл хаа нэгтээгээс тэр нэгэн чимээг сонсов. Нүдээ арай ядан нээж завсраар нь нүд гялбам гэрэл гарах хаалгыг тэр олж харлаа. Гэрэл гэгээг мартсан нүд нь биеийг нь захирахад тэр хамаг тэнхээгээ шавхан хөл дээрээ босч өнөөх хаалган дээр тулан ирэв. Зүрх нь амь орсон мэт хүчтэй цохилоход тэрээр салгалсан гараа сунган хаалгыг дэлгэн нээлээ. Хаалганы цаана  нэгэн хүн блогтоо юм нэмээд сууж байснаа цөхрөлийн ирмэгт ирсэн хөөрхий түүнийг хараад туслахаар гараа сунгаж, бичиж байсан үгээ дуусгалгүй давхийн босл---------------------                 

Хүлээгээрэй

Хэсэгхэн хугацаанд ч гэсэн би эндээс алга болмоор байна
Хэний ч мэдэхгүй өөр нэг ертөнцөд чамайг авч очмоор байна
Хааяа бид зүгээр л тийшээ замхран одох болно
Хязгааргүй огторгуйн төгсгөлөөс ч цааш явах болно

Зовлон жаргалын алийг нь ч би мэдрэхийг хүсэхгүй байна
Зоргоороо дүүлэн нисэж тэнгэрийн заадаст чамтай хамт хүрмээр байна
Заяа тавилангийн жамийг би итгэлтэйеэ сөрөн алхахыг зоридог
Замгүй хоосон газраар чамд жим гарган гишгэхийг би боддог

Гэсэн хэдий боловч бодит байдал мөрөн дээр минь хүчтэй дарна
Гэнэн занг минь баталж өвдөг дээр минь үргэлж сөхрүүлнэ
Гэвч би чиний төлөө түүнд хэзээ ч бууж өгөхгүй ээ
Гал мэт дүрэлзэх тэмүүлэл минь чамайг байхад лав унтрахгүй ээ

Хэний ч мэдэхгүй тэр ертөнцийг би нээх л олно
Хэнээр ч хэлүүлэхгүй өөрөө би хайж олох л болно
Харин чи минь тэвчээртэй л байж үзээрэй
Хамгийн мууг тохиолдсон ч итгэлээ надаас бүү салгаарай

Зоригт жараахайн эмгэнэлт түүх

Эрх чөлөөнөөс өөр юу ч үгүй тэр нэгэн жараахай
Эхлэл болсон тэнгисийн ёроолоо хэзээ ч үл орхино
Дээшээ тэмүүлэн сэлэхийг тэр хичнээн ихээр хүсэвч
Дэгээнд орохоос айж дэмий л өөдөө харна

Сүрэг олон нөхдөө сохороор дагасан тэр жараахай
Сэтгэлийн чин хүслээ хэзээ ч үл биелүүлнэ
Хүсээд хүсээд тэр далайн хөвөөг үзэхгүй
Хөдлөхгүй байгаад байвал мөрөөдөлдөө хэзээ ч хүрэхгүй

Сэтгэл шулуудан зориг гаргасан өөр нэгэн жараахай
Сэлүүрээ дээш залан урт аялалд гаржээ
Заль мэхэнд хууртагдан өгөөш үмхсэн хөөрхий тэр
Загасчны торон дотор богинохон амьдралаа үджээ

Гэвч тэр жараахай хамгийн баатарлаг нэгэн нь байжээ
Ганцхан байсан мөрөөдлийнхөө төлөө амь биеэ золиосолжээ
Харин бусад жараахай харанхуй ёроолдоо бүгсээр л байна
Хулчгар зандаа дийлдэн аз жаргалыг олоогүй л явна

Өшөө дээшээ

Хоолой хорсгосон өтгөн утаа
Хосгүй өвөрмөц тэр үнэр
Ярвагар найзын зэмлэсэн харц
Яадаг юм гэсэн миний эго
Цийлэгнэн гөлрөх хоёр нүд
Цэнгэлд автсан жаргалтай царай
Хэмнэлт хөгжмийн цоглог аялгуу
Хэзээ ч дуусахааргүй амар амгалан
Зөөлөн үнсэх түүний уруул
Зөрүүлээд тэврэх миний тачаал
Чихэнд наалдсан инээд хөөр
Чангаар цохилох миний зүрх
Урьд амсаагүй их тайвшрал
Ухаан санааны нууц дуулал
Тийм ээ, би өндөрт байна
Тээр дээрээс буумааргүй байна

Childhood Express

Алчуур нөмрөөд би "Бэтмэн" гэж орилмоор байна
Арай хийж олсон тоглоомоо ахиад алга хиймээр байна
Шүлсээ гоожуулан гүйгээд эмээгийн шоколадыг олж идмээр байна
Ширэнгэд байгаа сармагчин мэт сандлаас сандал руу үсэрмээр байна
Хүүхэд насандаа би очмоор байна
Хаа байна харин тэр галт тэрэг нь?
Хүмүүс их суух нь ямар хамаа байна
Хүрээд ирээсэй тэр тэнэг вагон нь.

Шат

Хөлөө зөөж ядан шатаар тэр дээш мацна
Хөмхийгөө зуун байж хамаг хүчээр урагшилна
Уйтгар гунигт дарлуулсан нүд нь гэмшлийг л зөвхөн өгүүлнэ
Уртаар санаа алдах бүртээ нулимсаа тэвчин тэнгэр ширтэнэ
Гишгүүр бүрийг тэр эцсийнх байгаасай гэж залбирна
Гэм нүгэлээ наминчилж өөрийгөө ариутгахыг хүснэ
Бурууг зөв болгодог энэ шат төгсгөлгүй мэт санагдах ч
Буруугаа зөвтгөе гэсэн тэр тэмүүлэл юуг ч үл ажрана

Цэцэг

Цэцгийн дэлбээ хийсэн одоход
Цээжин дотор минь түймэр гарлаа
Удаах дэлбээ нь ховхрон унахад
Ухаан санаа минь самуурч эхэллээ
Харанхуйд замхрах дэлбээн тоогоор
Хатан зүрх минь мэгшин уйллаа
Сүүлчийн ганц дэлбээг тасрахад
Сэтгэл минь жаданд нэвт сүлбүүллээ
Ганц л олдох нандин тэр цэцгийг
Гараасаа би мэдэлгүй алджээ
Дахиж заяахгүй тэр л нэг цэцгийг
Даанч би хайрлаж чадсангүй
Одоо би орь ганцаар үлдлээ
Орчин тойрныг минь абсурдын манан бүрхлээ
Ингээд би харууслын тэнгист живдэг юм байж
Эргэн эргэн харсаар хамгийн гүнд нь шигддэг юм байж.

Хулгайч

Цаг хугацаа чи надаас үргэлж хулгайлдаг
Цаг мөч хором бүрийг минь надаас булаадаг
Баярт мөчийг минь богиносгодог мэт санагддаг
Уйтгарт өдрийг минь харин уртасгадаг мэт бодогддог
Гэвч чи магадгүй хамгийн шударга шүүх байх
Гэрэлтэй, харанхуй хором мөчүүд бүгд чамд ижилхэн байх
Тиймдээ ч чи яг л тэг дунд нь зогсож чаддаг байх
Тийм л учраас би чамайг цагдаад барьж өгөхгүй.

Гомдлын мөр

Сэтгэлээсээ л биш бол хайртай гэж бүү чи хэл
Сэвтээж орхивол яана эрх танхил зүрхийг
Үнэнээсээ л биш бол дурлачихлаа гэж бүү чи шивнэ
Өргөсөөр хатгаад яах вэ гэмгүй цайлган сэтгэлийг
Аавын хөөрхөн охины зүрхээр тоглон наадвал
Аяа тэр хамгийн гутамшигт зүйл болно шүү
Ээжийн эрх охины сэтгэлийг гомдоож уйлуулвал
Ээ дээ тэр чинь хамгийн ичгүүрт үйл болно шүү

Нойроо чамаар

Шөнө хэдий харанхуй ч саран авхай зочилжээ
Унтахыг хичнээн хүсэвч нойр минь зугтан оджээ
Чимээ аниргүйн хуурамч аялгуу чихэнд минь одоо эгшиглэж байна
Чин сэтгэлийнхээ хаалгыг би энэ л мөчид онгойлгож байна
Аз жаргал, инээд баясал тэнд бүгд бий
Атаа хорсол, уур бухимдал ч бас бий
Хайр дурлал, халуун сэтгэл тэнд бүгд бий
Уйтгар гуниг, гэмшил харуусал ч бас бий
Холдон явсан нойрны минь оронд харин
Хонгор чи минь инээмсэглэн сууж байх юм
Хэзээ ч буцаахгүйгаар солино гэвэл
Хайрт чамайгаа би сонгоно оо.

Боол болсон эзэн

Хувь тавилан гэж байдаг юм уу
Хэзээ үхэхийг чинь тэр ганцаар мэддэг гэж үү
Хувь заяа гэж үнэн юм уу
Хэнд дурлахыг чинь тэр сонгочихсон юм уу
Амьдралын урт харгуйн
Агшин бүрийг чинь тэр биччихсэн юм уу
Аягүй бол миний ингэж суухыг
Аль хэдийн тэр мэдчихсэн байх аа
Гэвч би түүнд ерөөсөө итгэдэггүй юм
Гэрэлт орчлонд өөрийнхөө эзэн нь гэж боддог юм
Харин чи хувь тавилангийн боол болохоо боль
Хамаг буруугаа ганц түүн рүү чихэхээ зогсоо!

Захидал

Ганцхан хараад дурлаж болдгийг зүрх минь сая мэдлээ
Гараас чинь хөтлөөд зугаалж байна гэж зүүдлэн би сэрлээ
Үзэсгэлэн гоо чинь намайг ээлжит золиосоо болгожээ
Өр зүрх минь нэгэнт чиний боол болон хоцорчээ
Ойртож очоод сэтгэлээ илчлэх зориг надад хүрээгүй
Олны нүдийг булаасан чи ч намайг анзаараагүй
Дахиад нэг учраасай гэж сэтгэл минь чимээгүй хүлээнэ
Даанч миний энэ шаналалыг чи минь үл сонсоно
Нэрийг чинь ч мэдэхгүй би гэнэн сэтгэлээр чамайг эрнэ
Инээмсэглэлийг чинь дахин нэг харах гэж харцаараа би хайна
Харин чи хаа нэгтээ гоо үзэсгэлэнгээр цацарч
Хайж яваа хүн байгаа гэдгийг мэдэх ч үгүй яваа.