Шат

Хөлөө зөөж ядан шатаар тэр дээш мацна
Хөмхийгөө зуун байж хамаг хүчээр урагшилна
Уйтгар гунигт дарлуулсан нүд нь гэмшлийг л зөвхөн өгүүлнэ
Уртаар санаа алдах бүртээ нулимсаа тэвчин тэнгэр ширтэнэ
Гишгүүр бүрийг тэр эцсийнх байгаасай гэж залбирна
Гэм нүгэлээ наминчилж өөрийгөө ариутгахыг хүснэ
Бурууг зөв болгодог энэ шат төгсгөлгүй мэт санагдах ч
Буруугаа зөвтгөе гэсэн тэр тэмүүлэл юуг ч үл ажрана