Цэцэг

Цэцгийн дэлбээ хийсэн одоход
Цээжин дотор минь түймэр гарлаа
Удаах дэлбээ нь ховхрон унахад
Ухаан санаа минь самуурч эхэллээ
Харанхуйд замхрах дэлбээн тоогоор
Хатан зүрх минь мэгшин уйллаа
Сүүлчийн ганц дэлбээг тасрахад
Сэтгэл минь жаданд нэвт сүлбүүллээ
Ганц л олдох нандин тэр цэцгийг
Гараасаа би мэдэлгүй алджээ
Дахиж заяахгүй тэр л нэг цэцгийг
Даанч би хайрлаж чадсангүй
Одоо би орь ганцаар үлдлээ
Орчин тойрныг минь абсурдын манан бүрхлээ
Ингээд би харууслын тэнгист живдэг юм байж
Эргэн эргэн харсаар хамгийн гүнд нь шигддэг юм байж.